Tokom „Zlatnog doba“ piratstva, u XVII i XVIII veku, posade sastavljene od prvih proleterskih pobunjenika, odmetnika od civilizacije, pljačkale su bogatstvom natovarene brodove na putu između Evrope i Amerike. One su operisale iz enklava na kopnu, slobodnih luka – „piratskih utopija“ – smeštenih na ostrvima ili duž obale, tako da se, ipak, nalaze van domašaja civilizacije. Iz ovih minijaturnih anarhija – „privremenih autonomnih zona“ – pirati su sa takvim uspehom pokretali pljačkaške pohode da su izazvali krizu Carstva, ugrožavajući britansku trgovinu sa kolonijama i potkopavajući ekspanziju sistema globalne eksploatacije, ropstva i kolonijalizma.